Kategoria: Aktualności

Nie będziemy pisać, że Günter Grass wielkim pisarzem był. Nie będziemy pisać, że „Blaszany bębenek” przeczytał chyba każdy. Napiszemy za to o duchu czasu, gdzie o śmierci znanej osoby dowiadujemy się błyskawicznie. 

Nie trzeba śledzić stron internetowych, przeglądać Facebooka. Wystarczy Twitter. To właśnie na nim prezydent Gdańska poinformował o śmierci noblisty. Chwilę później, również na Twitterze, potwierdziło tę informację jedno z niemieckich wydawnictw. Później poszło już błyskawicznie. Tysiące wpisów, tysiące hasztagów. Zarówno anonimowych czytelników, jak i wielkich pisarzy.

Teraz już wiadomo, że bez Twittera nie ma życia. I śmierci.

Pamiętacie wywiad z Krzysztofem Zajasem?

Dziś mamy dla Was konkurs, w którym do wygrania jest pięć egzemplarzy książki „Ludzie w nienawiści”. 

Co trzeba zrobić? Udostępnijcie na swojej tablicy tę wiadomość. Po drugie, napiszcie na naszym facebookowym profilu, jakie miasto idealnie pasuje na miejsce rozgrywania się powieści kryminalnej. Odpowiedź uzasadnijcie.

Czekamy do…wtorku 🙂 

Fascynujecie się Markiem Krajewskim, Stiegiem Larssonem, Zygmuntem Miłoszewskim? Zapomnijcie o nich. Na scenę kryminału wkracza profesor Krzysztof A. Zajas. Dodajmy, że wkracza z przytupem. Zawodowo zajmuje się badaniem literatury, ale w końcu sam wziął się za jej tworzenie. „Ludzie w nienawiści” to pierwsza część trylogii kryminalnej, której miejscem akcji jest Kraków i okolice. Drugi tom trafi na półki w kwietniu. 

Panie profesorze, komisarz Krzycki będzie polskim Kurtem Wallanderem?

Chcę, żeby Krzycki był nasz. Ma dużo polskich cech. Łącznie z tym, że stara się być racjonalny, a wychodzi mu, że jest intuicyjny.

Przyzna Pan, że słabości mają jednak podobne: kobiety i alkohol.

Kobiety i alkohol to słabości wszystkich mężczyzn, nie tylko detektywów.

Jak zareagowali studenci na Uniwersytecie Jagiellońskim na fakt, że ich profesor napisał kryminał? Więcej uszczypliwości czy szacunku?

Różnie. Trochę mieli z tym zabawy, np. jeden ze studentów obniżył mi notę na pewnym portalu literackim, bo dał mi tylko ocenę 6/10. Generalnie są jednak zadowoleni, że ktoś taką normalną książkę do czytania napisał. Od tej strony chyba u nich zapunktowałem. Jest bardzo sympatycznie, jeśli ktoś przyzna, że czytał. Powiem szczerze, że cenię czytelników, którzy zarzucają mi jakieś niedociągnięcia.

Na przykład? 

Jeden z czytelników wytknął mi, że w Mc Donaldzie nie ma talerzy. To jest fajny szczegół, na który ja nie zwróciłem uwagi. Inny czytelnik zauważył, że na ulicy Szerokiej na Kazimierzu jest komisariat, a nie komenda. Ja się nie oburzam, wręcz przeciwnie. To są bardzo ciekawe uwagi.

Wie Pan już jak „Ludzi w nienawiści” odebrali małopolscy policjanci?

No właśnie nie wiem. Myślałem nawet, żeby pojechać z książką i wręczyć ją szefowi wydziału kryminalnego, ale nie zrobiłem tego jeszcze. Faktem jest, że po napisaniu książki inaczej patrzę na pracę policjantów. Przyglądam się jakie wykonują gesty, jakie są ich reakcje na ulicach w Krakowie.

Przed nami jeszcze dwa tomy przygód komisarza Krzyckiego. Czy miał Pan od początku w głowie całą trylogię, czy były momenty, że dochodził Pan do ściany i nie wiedział co dalej?

Przyznam, że miałem kryzys, a co się z nim wiązało, nawet półroczną przerwę w pisaniu. Dotarłem do połowy i nie wiedziałem co dalej z tym zrobić. W międzyczasie napisałem prawie całe dwie inne powieści, a potem wróciłem do przygód Krzyckiego. Wtedy poszło już z górki.

Czytając „Ludzi w nienawiści” łapałem się na tym, że oczami wyobraźni widziałem fabułę książki na ekranie kina. Widzi Pan taki potencjał?

Każdy by chciał, żeby jego książka została sfilmowana. Powiem Panu tak, że rozmawialiśmy z żoną, kto mógłby hipotetycznie w takim filmie wystąpić. Największy problem mieliśmy z głównym bohaterem. Krzyckiego mógłby zagrać Andrzej Chyra. Mógłby też zagrać główną rolę Marcin Dorociński. On najbardziej mi przypomina bohatera mojej książki. Za parę lat mógłby go zagrać Dawid Ogrodnik, to ten aktor, który zagrał w „Idzie”.

Zdjęcie autora oraz okładka: https://www.soniadraga.pl

Jak bardzo można się poświęcić żeby napisać książkę? Można na przykład przez pół roku pomieszkiwać z bezdomnymi na dworcu kolejowym. Dzięki temu Jakub Ćwiek poznał reguły, które rządzą tym miejscem. Dowiedział się jak wygląda dworcowa hierarchia, jak gdzie, i jak często myją się bezdomni, a także poznał mechanizmy żebrania. Dworca PKP w Katowicach, takiego jak w książce już nie ma. Powraca za to na półki książka. Do Katowic powraca też autor. Spotkanie z Kubą już  w najbliższy piątek (20.03, g.18:00) w centrum handlowym Silesia City Center. W Empiku. Poniżej wywiad z autorem. 

Kuba,  czy dałoby się napisać powieść grozy na wyremontowanym dworcu PKP w Katowicach, czy „czar” tego miejsca przeszedł do historii w momencie zrównania z ziemią starego budynku?

Na pewno by się dało, acz byłaby to teraz zupełnie inna książka, bo i jej bohaterowie, bezdomni, pomieszkują na nowym dworcu na zupełnie innych zasadach. Dużo mniej jest zakamarków, gdzie można się skryć, dużo więcej światła przez całą dobę, gwaru. Tym niemniej być może ktoś kiedyś i w nowym dworcu znajdzie coś niezwykłego. Dla mnie jednak inspiracją był stary i choć na nowym czuję się dobrze, to jakoś on do mnie nie szepcze.

„Zawsze marzyłem o zamachu terrosytycznym”. Eduaro Mendoza dla smakuksiazki.pl

Literackie pijaństwo, a nawet powieściowe chuligaństwo. Tak sam mówi o swojej twórczości Eduardo Mendoza. Hiszpański pisarz przyleciał do Polski, w zwąizku z premierą swojej nowej książki „ Awantura o pieniądze albo życie”. To kolejna część przygód, doskonale znanego fanom Mendozy, fryzjera damskiego.

O tym, że zawsze marzył o zamachu terrostycznym w swojej książce, o popularności, a także…o tym, kto w tym roku wygra piłkarską Ligę Mistrzów, zdradza Eduardo Mendoza w rozmowie ze smakiemksiazki.pl

smakksiazki.pl : W Pana najnowszej książce, dochodzi do porwania kanclerz Niemiec, Angeli Merkel. Skąd tak śmiały pomysł?

Eduardo Mendoza: Ja naprawdę od zawsze marzyłem, żeby na kartach mojej książki doszło do ataku terrorystycznego. Rozważałem kilka postaci. Myślałem o brytyjskiej królowej, prezydencie USA, ale padło na kanclerz Niemiec. Ona spełnia szereg wymogów. W Hiszpanii, Angela Merkel jest znana z powodu kryzysu gospodarczego. Dla nas kanclerz Niemiec, jest twarzą tego kryzysu.

Czy była już jakaś reakcja ze strony niemiecki czytelników lub nawet samej Angeli Merkel?

(Śmiech). Nie, jeszcze nie. Książka będzie miałą premierę w Niemczech dopiero jesienią. Chciałbym jednak, żeby wpłynęła jakaś oficjalna nota protestacyjna od niemieckiego rządu. To by była najlepsza reklama dla książki (śmiech).

Pana bohater powraca w doskonałej formie. Czy fryzjer się w ogóle zmienia, starzeje?

Postać głównego bohatera, jest postacią specyficzną. Jest stworzona w oparciu o język. Fryzjer posługuje się okruchami języka z różnych środowisk: ekonomicznego, prawniczego, czy literackiego. Mój bohater nie aspiruje do luksusów. To jest jego niezmienna cecha. On porusza się na skraju ubóstwa. Taki jest mój cel, i to się na pewno nie zmieni. Oczywiście, jeśli powstanie kolejna część jego przygód, bo tego jeszcze nie wiem.

Sprawia Pan wrażenie zawsze uśmiechniętego i zadowolonego z życia. Ten humor jest Panu niezbędny do wymyślania komizmów sytuacyjnych w książkach?

Mnie pomysły przychodzą w trakcie pisania. To jest bardzo ciężka praca, żeby wymyślić coś śmiesznego, bo humor musi być perfekcyjny. Przynam, że często sam się śmieję z dowcipów, które sam wymyślam (śmiech).

Dotyka Pana w Hiszpanii problem popularnośći? Może Pan spokojnie wyjść na ulicę, czy od razu zjawiają się łowcy autografów?

Pisarz w dzisiejszych czasach nie jest postacią, która byłaby istotna. Nie odczuwam nadmiernego zainteresowania moją osobą. Czsami się zdarza, że ludzie zatrzymują mnie, ale głównie po to, by powiedzieć dzień dobry, czy podzielić się wrażeniami po przeczytaniu mojej ostatniej książki. To jest po prostu miłe, ale nie jest to nagminne. Mam natomiast inny problem. Czasami ludzie mnie rozpoznają, a ja ich nie znam. I nie wiem, czy to jest ktoś, kogo nie rozpoznaję, czy ktoś, kogo nigdy w życiu nie poznałem.

Na koniec nasze rozmowy, nie możemy nie zapytać Pana o piłkę nożną. Jest Pan wielkim fanem FC Barcelony. Ostatnie wyniki tej drużyny Pana smucą?

Boli mnie porażka mojej drużyny, ale nie jest to aż tak dotkliwe. Myślę, że kibice FC Barcelony, odczuwają to tak dotkliwie, bo przyzwyczailiśmy się do komfortowej sytuacji, że oni zawsze wygrywają.

Gdyby miał Pan wytypować wynik finałowego meczu tegorocznej Ligii Mistrzów, między Bayernem Monachium, a Borussią Dortmund, to postawiłby Pan na…?

Hm…stawiałbym na Borussię.